“Zeven mooie kittens.”

Op zondagochtend 8 november 2026 kreeg Cleo om 9.00 uur de eerste weeën. Een half uur later werd het eerste kitten geboren. Even keek Cleo me verwijtend aan, alsof het mijn schuld was, maar daarna nam haar moederinstinct het al over en begon ze haar kitten te poetsen. Cleo is echt een fantastische en zorgzame mama.

Daarna werd ongeveer ieder half uur een volgend kitten geboren. Bij één kitten duurde het wat langer en mijn vermoeden werd bevestigd: een stuitligging. Dit kitten werd helaas doodgeboren. De navelstreng zat om de borst gewikkeld. Of dat de oorzaak was, of dat de geboorte gewoon te lang duurde, weet ik niet. Maar het is altijd droevig wanneer er in zo’n mooi, intact kitten geen leven meer zit. Dat is echt de niet-leuke kant van het fokken – het raakt me iedere keer weer.

Toch ben ik vooral dankbaar, want Cleo heeft uiteindelijk zeven prachtige kittens ter wereld gebracht. En hoe geweldig is dat! Inmiddels zijn we een paar dagen verder en doen alle kittens het heel goed, ook de twee ‘kleintjes’.

Niet alle kittens zijn even groot en ook bij dit nest varieerde het geboortegewicht tussen de 90 en 120 gram. Dan is het extra belangrijk om erop te letten dat ook de kleinere kittens bij de tepels kunnen komen en niet opzij worden geduwd door hun grotere broertjes en zusjes.

We houden alle kittens zorgvuldig in de gaten en verwonderen ons ondertussen over dit moois van de natuur. Opvallend aan dit nest is dat vijf van de zeven kittens een zogenaamde “fever coat” hebben: een zilverachtige waas over hun vacht. Dit is een tijdelijk verschijnsel. Naarmate de kittens groeien en hun vacht zich verder ontwikkelt, verdwijnt deze waas en wordt hun werkelijke vachtkleur zichtbaar. Die lijken in dit nestje te variëren van black, black-silver en bi-colour, al dan niet met wit.